2026: కాలం గతిశీలమైనది. అది ఎవరి కోసమూ ఆగదు. క్యాలెండర్ గోడపై అంకెలు మారడం ఒక భౌతిక ప్రక్రియ అయితే, ఆ మార్పును ఆస్వాదిస్తూ, గతాన్ని సమీక్షించుకుంటూ, భవిష్యత్తు వైపు కొత్త ఆశలతో అడుగులు వేయడం ఒక మానసిక ప్రక్రియ. 2025వ సంవత్సరం చరిత్ర పుటల్లోకి జారిపోతున్న వేళ, 2026వ సంవత్సరం ఉషోదయమై మన ముందు నిలిచింది. ఈ సంధి కాలంలో నిలబడి తెలుగు నేలను ఒక్కసారి సింహావలోకనం చేసుకుంటే… మన ముందు ఎన్నో విజయాలు, మరెన్నో సవాళ్లు, ఇంకెన్నో ప్రశ్నలు కనిపిస్తున్నాయి.
కొత్త సంవత్సరం అంటే కేవలం కేక్ కటింగ్ సంబరాలు, వాట్సాప్ స్టేటస్ శుభాకాంక్షలు మాత్రమే కాదు. అది ఆత్మవిమర్శ చేసుకునే సమయం. గడిచిన ఏడాదిలో రాజకీయంగా, సామాజికంగా, ఆర్థికంగా రెండు తెలుగు రాష్ట్రాలు ఏ దిశగా ప్రయాణించాయి? 2026లో మనం చేరాల్సిన గమ్యాలేంటి? అన్నది ప్రతి పౌరుడు, ప్రతి నాయకుడు ఆలోచించాల్సిన తరుణం ఇది.
రాజకీయాలు: పరిణితి చెందాయా? పంతాలకు పోతున్నాయా?
మొదటగా మన రాజకీయ వ్యవస్థను పరామర్శిద్దాం. ప్రజాస్వామ్యంలో రాజకీయాలే సామాజిక గతిని నిర్దేశిస్తాయి. కానీ దురదృష్టవశాత్తూ మన దగ్గర రాజకీయాలంటే కేవలం ఎన్నికలు, ఓట్లు, సీట్లు అనే స్థాయికి కుచించుకుపోయాయి. ఆంధ్రప్రదేశ్, తెలంగాణ రెండు రాష్ట్రాల్లోనూ రాజకీయ చైతన్యం చాలా ఎక్కువ. టీ షాపు నుంచి ఐటీ కారిడార్ వరకు రాజకీయ చర్చలు జరుగుతూనే ఉంటాయి. కానీ ఈ చైతన్యం అభివృద్ధి వైపు ఉందా? లేక వ్యక్తి ఆరాధన వైపు ఉందా? అన్నది మనం వేసుకోవాల్సిన ప్రశ్న. 2025లో మనం చూసిన రాజకీయాలు.. ప్రజా సమస్యల పరిష్కారం కంటే, ప్రత్యర్థులపై విమర్శలకే ఎక్కువ ప్రాధాన్యతనిచ్చాయనేది కాదనలేని సత్యం.
ఆంధ్రప్రదేశ్లో పాలన, రాజధాని నిర్మాణం, పరిశ్రమల స్థాపన, సంక్షేమం అనే అంశాల చుట్టూ రాజకీయాలు తిరగాలి. కానీ, ఇంకా కులం, వ్యక్తిగత దూషణల చుట్టూనే తిరగడం రాష్ట్ర ప్రగతికి గొడ్డలి పెట్టు. 2026లోనైనా ఏపీ రాజకీయాల్లో జవాబుదారీతనం పెరగాలి. ప్రజలు ఇచ్చిన తీర్పుని గౌరవిస్తూ, పాలకులు రాష్ట్రాన్ని పునర్నిర్మించే పనిలో చిత్తశుద్ధి చూపాలి. ప్రతిపక్షం నిర్మాణాత్మక సలహాలు ఇవ్వాలి తప్ప, ప్రగతి నిరోధకులుగా మారకూడదు.
ఇక తెలంగాణ విషయానికి వస్తే.. హైదరాబాద్ అనే గ్లోబల్ సిటీ చుట్టూనే రాష్ట్రం మొత్తం తిరుగుతోందన్న భావన గ్రామీణ ప్రజల్లో ఉంది. హైదరాబాద్ అభివృద్ధి చెందడం గర్వకారణమే, కానీ తెలంగాణ అంటే కేవలం హైదరాబాద్ మాత్రమే కాదు. అదిలాబాద్ అడవుల నుంచి నల్లగొండ రాళ్ళ వరకు, పాలమూరు పల్లెల నుంచి ఖమ్మం పొలాల వరకు అభివృద్ధి వికేంద్రీకరణ జరగాలి. రాజకీయ విమర్శలు దాటి, నిజమైన పాలన పల్లెలకు చేరాలి.
ఈ కొత్త ఏడాదిలో మన నాయకులు నేర్చుకోవాల్సిన పాఠం ఒక్కటే – అధికారం శాశ్వతం కాదు, మనం చేసే పనులు మాత్రమే చరిత్రలో మిగిలిపోతాయి. రాజకీయ కక్ష సాధింపు చర్యలకు స్వస్తి పలికి, రాష్ట్రాభివృద్ధే ఏకైక ఎజెండాగా 2026లో పాలన సాగాలి.
ఉచితాలు vs ఉపాధి: ఏది నిజమైన అభివృద్ధి?
ప్రస్తుత రాజకీయాల్లో సంక్షేమం అనే పదం ఒక మంత్రంగా మారింది. సంక్షేమం తప్పు కాదు, పేదవాడికి అది అత్యవసరం. కానీ సంక్షేమం పేరుతో పాలకుల మధ్య జరుగుతున్న పోటీ.. రాష్ట్ర ఆర్థిక వ్యవస్థలనే కుప్పకూల్చే ప్రమాదం ఉంది. “చేపని పట్టి ఇవ్వడం కంటే, చేపలు పట్టడం నేర్పించడం ముఖ్యం” అన్న సామెత మనందరికీ తెలిసిందే. కానీ మన ప్రభుత్వాలు చేపలు పట్టి ఇవ్వడానికే పోటీ పడుతున్నాయి తప్ప, వలలు కొనివ్వడానికి (ఉపాధి కల్పించడానికి) ఆసక్తి చూపడం లేదు.
నెల తిరిగే సరికి ఖాతాలో పడే డబ్బులు తాత్కాలిక ఉపశమనాన్ని ఇస్తాయేమో కానీ, శాశ్వత ఆస్తిని సృష్టించలేవు. 2026లో మన పయనం ఉచితాల నుంచి ఉపాధి వైపు మారాలి. యువతకు కావాల్సింది నిరుద్యోగ భృతి కాదు, వారి నైపుణ్యానికి తగ్గ ఉద్యోగం. రైతుకు కావాల్సింది పెట్టుబడి సాయం మాత్రమే కాదు, పండించిన పంటకు గిట్టుబాటు ధర, మార్కెటింగ్ సౌకర్యం.
నిజమైన సామాజిక న్యాయం అంటే.. ప్రతి ఇంటికీ ఒక సంక్షేమ పథకం అందడం కాదు, ప్రతి ఇంట్లో ఒకరు తమ కాళ్ళ మీద తాము నిలబడేలా ఎదగడం. ఈ మార్పు ప్రభుత్వం నుంచే కాదు, ప్రజల ఆలోచనా విధానం నుంచి కూడా రావాలి. ‘మాకు ఏం ఇస్తారు?’ అని అడిగే ఓటరు ఉన్నంత కాలం, నోట్లు వెదజల్లే నాయకుడే వస్తాడు. ‘మా పిల్లలకు ఉద్యోగాలు ఎక్కడ?’ అని అడిగే రోజు వచ్చినప్పుడే నిజమైన అభివృద్ధి మొదలవుతుంది.
సామాజిక బాధ్యత: మనం మారామా?
దేశం అంటే మట్టి, మనుషులు మాత్రమే కాదు.. బాధ్యత కూడా. మనం రోడ్ల మీద గుంతల గురించి ప్రభుత్వాన్ని తిడతాం, సోషల్ మీడియాలో పోస్టులు పెడతాం. కానీ అదే రోడ్డు మీద మనం చెత్త వేయకుండా ఉంటున్నామా? ట్రాఫిక్ రూల్స్ పాటిస్తున్నామా? పక్కవాడికి ఆపద వస్తే స్పందిస్తున్నామా?
తెలుగు రాష్ట్రాల్లో కుల గజ్జి ఇంకా పోలేదన్నది కఠోర సత్యం. పెళ్లిళ్ల నుంచి ఎన్నికల వరకు అంతా కులం ప్రాతిపదికనే జరుగుతోంది. 2026లోనైనా ఈ సంకెళ్ళను తెంచుకోవాలి. ‘నా కులం వాడు అధికారంలో ఉంటే చాలు, నా బతుకు ఎలా ఉన్నా పర్లేదు’ అనే బానిస బతుకులు మనకు వద్దు. సమర్థత, నిజాయితీ ప్రాతిపదికన మనుషులను, నాయకులను అంచనా వేసే పరిణితి మనలో రావాలి.
అలాగే, పర్యావరణం విషయంలో మనం చూపిస్తున్న నిర్లక్ష్యం రాబోయే తరాలకు శాపంగా మారుతోంది. మొన్నటి వరదలు, నిన్నటి తుఫానులు, నేటి చలి.. ఇవన్నీ ప్రకృతి మనకు ఇస్తున్న హెచ్చరికలే. చెరువులు కబ్జా చేసి అపార్ట్మెంట్లు కడితే, నీరు మన ఇంట్లోకి రాక ఎక్కడికి పోతుంది? 2026లో మనం ప్రకృతితో సహజీవనం చేయడం నేర్చుకోవాలి. ప్లాస్టిక్ వాడకం తగ్గించడం, మొక్కలు నాటడం వంటివి చిన్న పనులుగా అనిపించవచ్చు, కానీ అవే రేపటి తరానికి మనం ఇచ్చే ఆక్సిజన్ సిలిండర్లు.
యువత: డ్రగ్స్ మత్తులోనా? టెక్నాలజీ విత్తులోనా?
ఒకప్పుడు పంజాబ్ అంటే ‘ఉడ్తా పంజాబ్’ (డ్రగ్స్ సమస్య) గుర్తొచ్చేది. ఇప్పుడు తెలుగు రాష్ట్రాల్లోనూ ఆ ఛాయలు కనిపిస్తుండటం ఆందోళనకరం. గంజాయి, డ్రగ్స్ సంస్కృతి మన నగరాల నుంచి పల్లెల దాకా విస్తరిస్తోంది. ఇది కేవలం పోలీసుల వైఫల్యం కాదు, తల్లిదండ్రుల, సమాజం వైఫల్యం. 2026లో మన ప్రధాన యుద్ధం ఈ మత్తు మహమ్మారిపైనే ఉండాలి.
మరోవైపు, టెక్నాలజీలో తెలుగు యువత ప్రపంచాన్ని శాసిస్తోంది. సిలికాన్ వ్యాలీ నుంచి సింగపూర్ వరకు తెలుగు తేజాలు మెరుస్తున్నాయి. కానీ ఆర్టిఫిషియల్ ఇంటెలిజెన్స్ రాజ్యమేలుతున్న ఈ తరుణంలో.. మన విద్యా విధానం ఇంకా పాత చింతకాయ పచ్చడిలానే ఉంటే ఎలా? డిగ్రీ సర్టిఫికెట్లు చేతిలో ఉంటున్నాయి కానీ, ఇండస్ట్రీకి కావాల్సిన స్కిల్స్ ఉండటం లేదు.
ఈ కొత్త ఏడాదిలో మన చదువులు మారాలి. బట్టీ చదువులు పోయి, విశ్లేషణాత్మక జ్ఞానం రావాలి. ప్రభుత్వ పాఠశాలల్లో మౌలిక వసతులు పెరగాలి. కేవలం ఇంగ్లీష్ మీడియం పెడితే సరిపోదు, గ్లోబల్ కాంపిటీషన్ ను తట్టుకునే కంటెంట్ విద్యార్థులకు అందాలి. యువత కూడా.. ప్రభుత్వ ఉద్యోగాల కోసం ఏళ్ళ తరబడి కోచింగ్ సెంటర్ల చుట్టూ తిరగడం మానేసి, ఎంటర్ప్రెన్యూర్షిప్ వైపు, కొత్త స్కిల్స్ నేర్చుకోవడం వైపు అడుగులు వేయాలి.
మధ్యతరగతి మౌన రోదన
ఏ వ్యాసమైనా మధ్యతరగతి ప్రస్తావన లేకుండా పూర్తి కాదు. ప్రభుత్వాల దృష్టిలో పేదవాడికి పథకాలు ఉన్నాయి, ధనవంతుడికి వ్యాపారాలు ఉన్నాయి. కానీ ఈ రెండింటి మధ్య నలిగిపోతున్నది మధ్యతరగతి జీవే. పన్నులు కట్టేది వీరే, ధరల పెరుగుదల భారం మోసేది వీరే.
2026లోనైనా ప్రభుత్వాలు మధ్యతరగతి గోడు వినాలి. పెట్రోల్ ధరలు, నిత్యావసరాల ధరలు, స్కూల్ ఫీజులు, ఆసుపత్రి ఖర్చులు.. సామాన్యుడి నడ్డి విరుస్తున్నాయి. జీవన ప్రమాణాలు పెరగడం అంటే.. ఐఫోన్ కొనడం కాదు, ప్రశాంతంగా, ఆరోగ్యంగా బతకగలగడం. ఆరోగ్యం, విద్య సామాన్యుడికి అందుబాటులో ఉండేలా ప్రభుత్వ వైద్య, విద్యా రంగాలను బలోపేతం చేయడమే దీనికి ఏకైక మార్గం.
ఆశావహ దృక్పథం: చీకటి వెనుక వెలుగు
ఇన్ని సమస్యలు చర్చించినంత మాత్రాన నిరాశ చెందాల్సిన పనిలేదు. ఎందుకంటే సమస్య ఎక్కడ ఉందో, పరిష్కారం కూడా అక్కడే పుడుతుంది. తెలుగు జాతికి అద్భుతమైన తెగువ ఉంది, కష్టపడే తత్వం ఉంది.
2026 మనకు ఎన్నో ఆశలను మోసుకొస్తోంది. సాంకేతిక పరిజ్ఞానాన్ని వ్యవసాయానికి జోడిస్తే.. మన రైతన్నలు ప్రపంచానికి అన్నం పెట్టే స్థాయికి ఎదుగుతారు. మన పర్యాటక ప్రాంతాలను అభివృద్ధి చేస్తే.. లక్షల మందికి ఉపాధి దొరుకుతుంది. ముఖ్యంగా రాజకీయ స్థిరత్వం, పాలనలో పారదర్శకత ఉంటే.. పెట్టుబడులు వాటంతటవే వస్తాయి.
మార్పు మన నుంచే! (2026)
చివరగా ఒక్క మాట. మార్పు అనేది ఎవరో తెచ్చేది కాదు, మనలో వచ్చేది.
ఒక మంచి నాయకుడిని ఎన్నుకునేటప్పుడు,
ఒక తప్పును ప్రశ్నించేటప్పుడు,
ఒక మొక్కను నాటేటప్పుడు,
తోటి మనిషికి సాయం చేసేటప్పుడు..
ఆ మార్పు మొదలవుతుంది.
2026ను కేవలం ఒక కొత్త సంవత్సరంగా కాకుండా.. ఒక కొత్త శకంగా మలుచుకుందాం. రాజకీయ నాయకులు రాష్ట్రాన్ని పాలిస్తారు, కానీ రాష్ట్రాన్ని నిర్మించేది మాత్రం పౌరులే. ఆ నిర్మాతలు మనమే కావాలి.
మన ఆలోచనల్లో నిజాయితీ, మన ఆశయాల్లో స్వచ్ఛత, మన ఆచరణలో చిత్తశుద్ధి ఉంటే.. 2026 కచ్చితంగా తెలుగు ప్రజల చరిత్రలో ఒక సువర్ణ అధ్యాయంగా నిలుస్తుంది. భవిష్యత్తు మన చేతుల్లోనే ఉంది. ఆశల ఆకాశంలో, బాధ్యతల రెక్కలతో ఎగురుదాం. కొత్త శిఖరాలను తాకుదాం.
అందరికీ నూతన సంవత్సర శుభాకాంక్షలు!
A Passionate Telugu Writer Covering Politics, Public Voice, And Current Affairs With Clarity And Insight. Dedicated To Presenting Unbiased Perspectives Rooted In Truth And Regional Relevance. Believes In Giving A Voice To The People Through Powerful Storytelling And Factual Reporting.
